Trauma?

“Spanje verlengt eeuwig trauma”, meldt het Zeeuwse Halfformaat naar aanleiding van het 1-0-verlies van het Nederlands elftal tegen het nationale team der Spanjolen. Ja, denk ik dan, hoe is het mogelijk; een al eeuwigdurend trauma ook nog eens verlengen. De koppenmaker dacht creatief te zijn, maar werd niet door een eindredacteur gecorrigeerd. Het gebeurt wel vaker.
Zoals gister het Nederlands elftal ook te weinig gecorrigeerd werd. Buitenlandse media hebben geen goed woord over voor het vertoonde spel van de oranjebrigade. Te hard, te vuil, te gebrekkig en gelijk hebben ze.
Die Nigel de Jong mag in Engeland verderspelen als the Karate Kid, vd Wiel mag zich nog wat tattoe’s laten bijzetten, iets in de zin van “falen is menselijk”, Van der Vaart blijft een schlemiel en Heitinga bewees ook nu weer een maatje te klein te zijn voor de echte grote jongens.
In 1974 vond ik het vreselijk jammer dat Oranje niet kreeg wat ‘t verdiende. In 1978 hadden ze wat mij betreft thuis mogen blijven en nu, nou ja het is jammer, maar voor mij ook niet meer dan dat. Spanje was beter en had Oranje dat betere Spanje willen verslaan dan had haasje Robben een van zijn kansen moeten verzilveren. Zo simpel is dat.
Trauma, niks geen trauma en zeker niet eeuwigdurend verlengd.
Het land dat een trauma aan het voetbalfestijn zal overhouden is Zuid-Afrika. Daar zijn kapitalen uitgegeven om Blatter en Co te faciliteren. Daar staan nu grote stadions, waar voor een aantal feitelijk geen bestemming bestaat, zoals in Port Elisabeth. De voorbije weken kregen de Zuid-Afrikanen volop media-aandacht. Projecten in de townships konden worden getoond, verhaal van hoop konden de wereld over gezonden worden, maar dat is nu finito, voorbij. Zuid-Afrika is nu weer dat enorme land met even enorme problemen. De worsteling gaat verder. En ik vrees dat ook die eeuwig duren gaat…

Presentje van de vonken

Ik heb ze altijd wel goed kunnen pruimen; de gebroeders Ron en Russell Meal, de gangmakers van Halfnelson en later the Sparks. Ron met zijn minimalistisch gedrag en zijn Hiltlersnorretje altijd onverstoorbaar achter de toetsen en zijn broer, ADHD-mannetje met een falsettostem die kon gieren als een sirene. Eind jaren ’60 begonnen ze in Californië met de gebroeders Mankey hun podiumacts. Cabaret met popsongs, puinhopen op het podium en prima recensies. Het duurde echter niet lang, de Mankeys haakten af en the Meals belandden in Engeland, waar ze the Sparks formeerden, een contract kregen bij Island en een reeks goedlopende albums op de markt brachten. Amateur hour, This town ain’t big enough, Mother Earth, het werden allemaal hits.
Daarna verloor ik de heren Mael uit het oog, maar het tweetal – inmiddels de zestig gepasseerd – ging gewoon door met muziekmaken van synthi-pop tot disco, van Music-hall gebral tot Deutsche neue Welle, van Peggy Lee-deuntjes tot filmmuziek. Dan weer vertoeven ze in Duitsland, dan weer in Engeland, dan weer voor langere tijd in de States. Inmiddels hebben ze meer dan twintig albums achter hun naam staan. Een jaar of wat terug verzorgden ze in Londen 21 concerten waarbij ze alle nummers van de 21 albums die ze uitbrachten opvoerden, aangevuld met demo’s en ander nimmer uitgegeven materiaal. “She’s beautiful, so what”, was een van die onbekende nummertjes. Ik werd erdoor verrast.

Hallelujah Europa

Enerzijds lijkt het een lofzang, een ode aan Europa, anderzijds (het videootje bekijkend) het tegenovergestelde, een waarschuwing. De instrumentalist Jona Lewie (die op feestjes altijd in de keuken te vinden is) zette zijn hallelujah Europa in 1978 op vinyl. Het punklabel Stiff records bood hem die kans, maar het nummer haalde de hitlijsten niet. Wel werden er verschillende (lange en korte) versie van gemaakt, die bij tijd en wijle nog opduiken op allerhande verzamelalbums met seventies of punknummers. Lewie (63 inmiddels) treedt nog steeds op.

Mooi, nu Griekenland het grote Europa dreigt op te blazen een moderne ode,

of toch niet?

http://www.youtube.com/watch?v=qVGRVwW2j5E

Skellern@herdenken

Peter Skellern (63) zong in 1972 zijn You’re a lady de hitlijsten in. Een liefdesliedje gezongen met hese stem, Skellern zelf achter de piano en het koor Congregation op de achtergrond. De academisch geschoolde zanger-componist zou in de lage landen nimmer meer hits scoren, maar in Engeland wel. Een stuk of drie. Love is the Sweetest Thing, dat hij in 1978 opnam met de mijnwerkersband the Grimethorpe Colliery Band, werd zelfs onderscheiden met het beste Middle of the Road-nummer van dat jaar.
Eigenlijk was die onderscheiding min of meer een belediging voor Skellern die verre van middle of the road was. Hij componeerde en vertolkte Big bandmuziek, musicals, schreef filmmuziek (voor bv Blade Runner), cabaret en zelfs koormuziek voor het BBC-programma Songs of Praise. Skellern was en is van alle markten thuis.
Nu de herdenkingsdagen naderen plaats ik een gepaste Skellern-compositie op dit blog.
Een nummer dat alle gevallenen eert.
Een lied van waarde.
“Rest in peace and rise in glory”

Sentimenteel juweel

Ray Davies, voorman van the Kinks, is nog immer bezig. De chroniqueur van het verloren Albion is bijna 66, maar treedt nog steeds op gezette tijden op. Het wachten is op een nieuw album met Mumford and Sons. Voor de grootste Kinks-liefhebber in Zeeland, Willem J van D., een sentimenteel juweeltje van jaren her. Uit 1971, een stukje dat onderdeel uitmaakte van de soundtrack voor de film Percy, ‘the way love used to be’. Het was een hitje in Australië en Nieuw Zeeland, maar bleef in Europa zo goed als onbesproken. Even zwijmelen….

Perfect day

Het waren de grauwe jaren. Reagan en Thatcher hielden de wereld in hun greep. In de Sovjet-Unie waren ze de weg kwijt, er werd gespeeld met glasnost, maar het wilde niet vlotten. Hier in ons kleine land wilde men kruisraketten plaatsen en een deel van het volk liep ten hoop. Werkloosheid was groot en Fisher Z bleeeerde the Worker door de luidsprekers, Marlise en Pretty Paracetamol. Cruise missiles en Red skies boven ons paradijs. John Watts, de zanger van de Britse band, hief het waarschuwende vingertje, op catchy deuntjes. Perfect day haalde de hitlijsten bij lange na niet, alleen in Australië in 1989. Toch een lekker nummertje. Voor de liefhebbers.

Tara

Ierland was ons vakantiedomein in de tijd dat de kids nog klein waren. Ze waarden rond bij grafkelders op zoek naar groene mannetjes en potten vol goud, we beklommen de tafelberg Ben Bullen op zoek naar elfjes en wandelden over Tara, de koningsheuvel van het oude Ierland. Tara, een grote groene bult temidden van weilanden, waar Daniël o”Connor in 1843 een miljoen Ieren aan zijn voeten had toen hij hen opriep te strijden voor een Verenigd Ierland. Tara, plaats waar mythes werden geboren. Andy MacKay, saxofonist van de glamband Roxy Music maakte in 1982 een deuntje met de titel Tara, dat verscheen als intermezzo op het album Avalon. In later jaren bewerkte MacKay tot een vier minuten lange variant, om stil van te worden

Sandy

Voor Cees die een beetje down is, voor Flip die de grootste Richard Thompsonfan is ter wereld en voor al die mensen die een steuntje in de rug nodig hebben, maar die vooral ook van eerlijke, gepassioneerde folkmuziek houden. Sandy Denny (overleden in 1978 na een hersenbloeding) was een kleine dame met een grote stem die in die zeventiger jaren de Engelse folkscene nieuwe imulsen gaf. Ze droeg haar steentje bij aan the Strawbs en Fairport Convention en met haar eigen Fotheringay. Sandy Denny had een stem als een klok, kon op het podium mensen in vervoering brengen, maar had de pech zelf een weinig gelukkig leven te hebben.

On my way werd in 1968/1969 opgenomen door Denny en the Strawbs in Denemarken.

Lisa Gerrard

Terwijl de katholieke censoren liederen van Oosterhuis en anderen in de ban doen omdat ze te weinig refereren aan God en de liturgie kiezen meer mensen er voor om hun eigen uitvaart met muziek op te luisteren waar geen God in voorkomt, met New Age-klanken (Enya) en gezangen die slechst hemels klinken en het gevoel geven dat er meer is tussen hemel en aarde, met gezangen die puur fonetisch zijn in een taal die ontsproten is uit de fantasie van de artiest. Lisa Gerrard (1961), een Australische zangeres die naam maakte in de jaren ’80 en 90 met Dead Can Dance”, een experimentele popgroep, heeft in haar solo-carriere inmiddels een enorm oeuvre omgebouwd met diverse albums, een keur aan filmtracks en muzikale projecten. Muziek, die alleen al vanwege de gevoelswaarde, in geen enkele kerkdienst zou misstaan, maar ja het gevoel is in het katholieke kerkwezen al tijden op drift. Van Lisa Gerrard haar bekendste nummer, Now we are free van de flim Gladiator.
En voor de liefhebbers haar bijdrage aan de film Schindlers List.

Volle kracht vooruit

De financiële crisis en daarna de mondiale economische recessie, je kon het zien aankomen, maar er werd niets tegen gedaan. De klimatoligische veranderingen, er valt geen peil op te trekken, maar veranderingen zijn er wel. Er wordt over geruzied, maar er wordt amper iets ondernomen. De defatsoenering van de samenleving, het recht van de bruutste, je ziet het gebeuren, maar iedereen houdt zich afzijdig. De revival van sterke man-bewegingen, je ziet het overal gebeuren, maar er wordt hoegenaamd geen stelling tegen genomen. De kloof tussen arm en rijk, in westerse samenlevingen, maar ook nog eens tussen het rijke Westen en het arme zuiden, wordt breder en breder, je ziet groepen mensen verder van elkander glijden, maar het proces wordt eerder versneld dan afgeremd. Alles wat ogenschijnlijk zo verkeerd is gaat volle kracht verder, vooruit.

De Britse singer/songwriter David Gray schreef er een nummer over en zong het samen met Annie Lennox, vorig najaar. Ik heb het hier zelden gehoord. Jammer.

Think about your troubles

Ik leen regelmatig dingen uit. Een goed boek, weet je wel. zo een die je gelezen moet hebben. Een cd, artikelen over interessante zaken, platen en wat al niet meer. Soms zie je die dingen nooit meer terug. De Goesse kunstenaar Dave Meijer bijvoorbeeld moet volgens mij nog een lp in zijn kast staan hebben die ik ‘m leende in de tijd dat hij nog onderwijzer in opleiding was. The Point van Harry Nilsson, het maatje van John Lennon destijds, inmiddels ook wijlen.
Nilsson, in mijn eigen een miskend genie, had een prachttekeningfilm gemaakt met een fantastische soundtrack en Dave -muzikaal als-ie was- kon daar mogelijk iets mee in zijn klas. Of dat gelukt is weet ik niet, Dave verdween van de Pabo, ging de kunsten in en ik verzuimde zelf om de plaat terug te vragen. Stom van me, maar zo gaat dat in het leven.
En Nilsson, die overleed begin 1994 op 52 jarige leeftijd na een bewogen leven met veel ups, maar nog meer downs. Hij schreef hits voor the Monkees, The Yardbirds en Three Dog Night. Maakte faam met de soundtrack voor Midnight Cowboy, scoorde een wereldhit met Without You (oorspronkelijk van de suicidale Britse band Badfinger) en ging vervolgens in de jaren ’80 teloor aan alcohol en drugs. Dat is jammer, temeer de man best iets kon. Meer dan menigeen na ‘m. The Point is echt een proeve van bekwaamheid.

Mungo

Ray Dorset wordt vandaag, 21 maart, 64 jaar. Wie? Ray Dorset, de voormalige leadzanger van Mungo Jerry. Die groep die begin jaren ’70 een reeks hitjes scoorde met skiffle-rockdeunen als Nadine, Maggie, Lady Rose en In the Summertime.
Dat laatste nummer deed Mungo Jerry ten onrechte belanden in de categorie “eendagsvliegen”. Het gevolg van de makkelijke categorisatie is dat – wanneer Mungo weer ‘s uit de kast gehaald wordt – dat nummer weer ten gehore wordt gebracht. Ray (een spleetje tussen de tanden, een grote kroezige kop haar en enorme bakkebaarden) en de zijnen konden echter wel meer..
Tafelvoetbal bijvoorbeeld, dat konden die jongens uit Middlesex als de besten. Het zal denk ik in 1971 geweest zijn dat ik het – met veel van mijn dorpsgenoten – tegen hen mocht opnemen. De polderjongens hadden echter geen schijn van kans tegen deze hippe dudes, die de ballen in het spel met groot genoegen snoerhard de bekisting injoegen. En ‘s avonds stonden ze dan in zaal Concordia, in disco Poly Pam om hun kunsten te vertonen. Natuurlijk “In the Summertime”, inclusief fles en kazoo, drie keer en meer fijne ritmische songs, goed gevoelmuziek bij uitstek. Dorset speelt nog steeds, de blues, the skiffle, samen met oude Mungo-maten of andere musici. Het laatste album dateert van 2007. Voor meer info zie mungojerry.com, de officiële website.