De Hulster schaamte

Het PvdA-raadslid Ron de Kort uit Hulst schaamt zich. Hij schaamt zich voor het gekozen lichaam, de Hulster gemeenteraad, waar hijzelf zitting in heeft. Hij schaamt zich, omdat de raad zich deze week in meerderheid uitsprak om niet actief deel te nemen, dan wel mee te werken aan procedurele stappen die moeten culmineren in de uiteindelijke ontpoldering van de Hedwigepolder aan de oostelijke gemeentegrens. Hulst laat het voorbereidende papierwerk over aan andere overheden en werkt daar zelf niet aan mee. Integendeel, waar mogelijk wil de raad dat Hulst -als bestuurslichaam – zich tegen procedurestappen keert, naar de bestuursrechter stapt en burgerpartijen – zoals de grondeigenaar van de polder en de pachters – in hun juridische strijd tegen de ontpoldering steunt.
De raad kan eigenlijk weinig anders en De Kort hoeft zich helemaal niet te schamen.
Een gemeenteraad die -een jaar of wat geleden – zich unaniem uitgesproken heeft tegen ontpoldering kan nu eenmaal niet enige tijd later op zijn eigen motie terugkomen. Dan zou zo’n motie zijn waarde verliezen, dan zou een woord in Hulst geen woord zijn.
Of de gevolgde weg een verstandige is is een tweede, wie zich distantieert van lopende ontwikkelingen, wie niet meepraat over wat er op Hulster grondgebied plaatsvindt en daar nadrukkelijk voor kiest verliest zijn rechtspositie.

De Hulster raad zit daar niet zo mee, denkt de komende maanden jaren nog voldoende middelen ter beschikking te hebben om zich te weren, te verweren, hoewel de juridisch adviseurs van de gemeente – niet de minste – er al op gewezen hebben dat de kans van slagen van juridische procedures nihil is.
PvdA en Progressief Hulst wilden tegen ontpoldering blijven, maar toch betrokken blijven bij de planontwikkelingen en de afhandeling van procedures (bestemmingsplannen, milieu-en sloop- en ontgrondingsvergunningen). Zij wilden een vinger in de pap blijven houden.
De lokale lijsten, SP, CDA en VVD vonden dat een verkeerde keuze, omdat daar naar de bevolking toe het signaal zou uitgaan dat Hulst eigenlijk toch meewerkt aan de stappen die leiden tot de finale ontpoldering.
Deze partijen hopen nog steeds dat het tij te keren valt, dat een nieuw kabinet wellicht gevoelig is voor de argumenten van bijvoorbeeld de Eerste Kamer, die in meerderheid kortgeleden vond dat de alternatieven voor ontpoldering nog eens nader bekeken, gewogen moeten worden.
Jos van Eck (eigenlijst, bekend als Steen Alleen) voerde aan dat er in Den Haag sprake is van “een kanteling in het denken”. Komende maanden zal blijken of dat werkelijk geval is. Ik denk eerlijk gezegd van niet.

Bureaucratia

Bijna alle partijen roepen het. We moeten bezuinigen, het mes moet in overheidsorganen. er moet gesneden worden, overdaad moet weg, het moet slanker, slimmer en efficiënter. En of er nu een centrumrechts, Paars-plus of nationaal kabinet komt; het zal zo zijn dat er geschrapt wordt op overheidsbudgetten, dat het ambtenarenkorps zal worden teruggebracht en dat er wellicht ministeries bijeen gevoegd zullen worden.
Maar als eenmaal de plannen gepresenteerd zijn dan gaat bureaucratia zijn werk doen, dan gaat er bewegingen plaatsvinden die het uiteindelijke beoogde doel van de operaties negatief zullen beïnvloeden, dan zal blijken dat bezuinigen -zoals zo vaak – geld kost en komen de regeerders terug op hun plannen, worden reorganisatie aangepast en is er – soms na jaren – per saldo hoegenaamd niets bereikt. Hoe ging het per slot van rekening bij het UWV, de Belastingdienst, in het onderwijs.
Op een lager bestuurlijk niveua zie je het ook. Bestuurlijke schaalvergroting in gemeenteland zou de gemeenten slagvaardiger en daadkrachtiger maken en zou bovendien goedkoper zijn. Welnu, de laatste herindelingsronde zijn nog maar een handvol jaren achter de rug en hebt U als burger iets gemerkt van een slagvaardiger bestuur, welnee.
Zijn uw gemeentelijke lasten gedaald? Welnee. Is uw ergernis over het functioneren van uw gemeente als instantie toegenomen? Wellicht wel.
Als politici roepen dat er bezuinigd moet worden, dan zorgen de dienstbaren – de ambtenaren – de immerblijvende apparatski ervoor dat de bezuinigingen uiteindelijk geld kosten. Elke aanval op de positie van de bureaucraten pareren ze zelf. Hoe? Soms heel simpel.
Een voorbeeldje uit mijn eigen woonplaats.
Hulst heeft in verhouding met vergelijkbare gemeenten een te groot ambtelijk apparaat. Al jaren dringt de raad aan op afslanking. Welnu de voorbije jaar is dat appartaat ietwat afgeslankt. Geleidelijk. Dus zonder gedwongen ontslagen, gewoon met natuurlijk verloop en het niet meer onmiddellijk invullen van vrijgekomen formatieplaatsen. Goed. Waren er in 2006 nog 193 ftes in Hulst, dat zijn er drie jaar later 182. Dus minus elf. Daar staat echter tegenover dat het gemiddeld aantal productieve uren per fte drastisch kelderde, van bijna 1500 naar amper 1320. De ambtenaren die overbleven gingen dus steeds minder doen. Komt nog bij dat het ziekteverzuim tussen 2006 en 2009 toennam van 3,45 procent naar 5,91 procent, bijna een verdubbeling. De ambtenaren die overbleven gingen dus niet alleen minder doen, ze waren ook vaker en langer ziek. Bovenstaande feiten hadden echter geen enkel gevolg voor hun weddes, die gingen namelijk van gemiddeld 54.000 euro op jaarbasis naar bijna 64.000 euro per jaar. Een stijging van 10 mille op amper drie jaar.
Dus per saldo kostte de gemeente Hulst die kleine reorganisatie veel meer geld dan dat het opleverde. En de ambtenaren, die deden minder, waren vaker ziek, maar verdienden aanmerkelijk meer. En dat noemen ze bezuinigen!!!!!