De Hulster schaamte

Het PvdA-raadslid Ron de Kort uit Hulst schaamt zich. Hij schaamt zich voor het gekozen lichaam, de Hulster gemeenteraad, waar hijzelf zitting in heeft. Hij schaamt zich, omdat de raad zich deze week in meerderheid uitsprak om niet actief deel te nemen, dan wel mee te werken aan procedurele stappen die moeten culmineren in de uiteindelijke ontpoldering van de Hedwigepolder aan de oostelijke gemeentegrens. Hulst laat het voorbereidende papierwerk over aan andere overheden en werkt daar zelf niet aan mee. Integendeel, waar mogelijk wil de raad dat Hulst -als bestuurslichaam – zich tegen procedurestappen keert, naar de bestuursrechter stapt en burgerpartijen – zoals de grondeigenaar van de polder en de pachters – in hun juridische strijd tegen de ontpoldering steunt.
De raad kan eigenlijk weinig anders en De Kort hoeft zich helemaal niet te schamen.
Een gemeenteraad die -een jaar of wat geleden – zich unaniem uitgesproken heeft tegen ontpoldering kan nu eenmaal niet enige tijd later op zijn eigen motie terugkomen. Dan zou zo’n motie zijn waarde verliezen, dan zou een woord in Hulst geen woord zijn.
Of de gevolgde weg een verstandige is is een tweede, wie zich distantieert van lopende ontwikkelingen, wie niet meepraat over wat er op Hulster grondgebied plaatsvindt en daar nadrukkelijk voor kiest verliest zijn rechtspositie.

De Hulster raad zit daar niet zo mee, denkt de komende maanden jaren nog voldoende middelen ter beschikking te hebben om zich te weren, te verweren, hoewel de juridisch adviseurs van de gemeente – niet de minste – er al op gewezen hebben dat de kans van slagen van juridische procedures nihil is.
PvdA en Progressief Hulst wilden tegen ontpoldering blijven, maar toch betrokken blijven bij de planontwikkelingen en de afhandeling van procedures (bestemmingsplannen, milieu-en sloop- en ontgrondingsvergunningen). Zij wilden een vinger in de pap blijven houden.
De lokale lijsten, SP, CDA en VVD vonden dat een verkeerde keuze, omdat daar naar de bevolking toe het signaal zou uitgaan dat Hulst eigenlijk toch meewerkt aan de stappen die leiden tot de finale ontpoldering.
Deze partijen hopen nog steeds dat het tij te keren valt, dat een nieuw kabinet wellicht gevoelig is voor de argumenten van bijvoorbeeld de Eerste Kamer, die in meerderheid kortgeleden vond dat de alternatieven voor ontpoldering nog eens nader bekeken, gewogen moeten worden.
Jos van Eck (eigenlijst, bekend als Steen Alleen) voerde aan dat er in Den Haag sprake is van “een kanteling in het denken”. Komende maanden zal blijken of dat werkelijk geval is. Ik denk eerlijk gezegd van niet.

Draaikonterij

De PvdA heeft de voorbije jaren in het ontpolderingsdossier een hele rare rol gespeeld. En de partij is klaarblijkelijk nog niet uitgespeeld. Heel lang hield de PvdA in Zeeland vol dat voor het mogelijk ontpolderen alternatieven gezocht moetsen worden. Zelfs wijlen gedeputeerde Thijs Kramer zocht in de zomer voor zijn dood nog naar mogelijkheden om het ontpolderingsspook uit de regio te jagen. De macher Kramer sprak daar uitvoerig over met bijvoorbeeld de waterschappen, omdat vooral binnen het waterschap Zeeuws-Vlaanderen de overtuiging leefde dat er alternatieven voor natuurherstel gevonden konden worden en het zoeken zou niet lang hoeven te duren. Bij de Braakmanhaven, bij Saeftinge en op diverse voorlanden zouden zonder veel ingrepen te plegen nieuwe slikken en schorren konden worden geschapen. En als dat kon hoefde er geen sprake te zijn van onteigeningen en meer van zulks.
Na Kramers verscheiden bleef binnen de PvdA-Zeeland alleen Maria le Roy dat standpunt bezigen, hetgeen haar in conflict bracht met Thijs opvolger, rijksrentmeester Van Zandbrink, die gesteund door fractievoorzitter Holtering vol inzette op ontpoldering en alleen in Zeeuws-Vlaanderen. Van Zandbrink wilde zelfs in het Braakmangebied nog wel ettelijke honderden hectare aan de verzilting offeren.
Tweede Kamerwoordvoerster Lia Roefs bleef evenwel tot vorige zomer het verhaal van de niet gedwongen onteigeningen en de zoektocht naar alternatieven koesteren, maar na de zomer van 2009 een volledige ommezwaai te hebben gemaakt. Naar verluidt na interventie van de Zeeuwse PvdA-fractie die de kamerfractie had bijgepraat over de Zeeuwse dilemma’s, maar ook niet echt.
Hoe het ook zij, de PvdA ging in de kamer overstag (Roefs werd laag op de kandidatenlijst gezet en verdwijnt binnenkort weer naar Limburg) en hielp de voorstanders van het ontpolderingsverhaal aan een meerderheid.
De woorden van senator Margriet Meindertsma gisteren in de Eerste Kamer doen me toch verbazen. “We hebben oprecht geloofd dat ontpoldering kon worden voorkomen”, zei ze gisteren. “De uitkomst is teleurstellend. Het vertrouwen dat wij hadden is beschaamd.”
Ze zette haar woorden vervolgens kracht bij met een motie waarin het kabinet alsnog dringend verzocht wordt om de alternatieven die door de waterschappen zijn aangedragen nog eens goed en nader te laten onderzoeken. De kans is groot dat die motie het nog haalt ook. Daarmee zet de PvdA de hele ontpolderingsdiscussie weer op scherp. Als de sociaal-democraten het echter aandurven om weer van mening te veranderen, dan doen de PvdA’ers er goed aan om ver buiten de Zeeuwse gebiedsgrenzen te blijven.